De laatste app voor ons vertrek van de reisleidster luidde als volgt;
Ik wens jullie allemaal alvast een hele goede vlucht! Ik kom jullie ophalen van het vliegveld in Bueos Airos. Jullie zien mij vanzelf staan met mijn Sawadee bordje. Ik sta in de richting van de McDonalds. Het vliegveld is niet groot dus het kan niet missen, er is gratis WIFI. Voor wie zin heeft gaan we vanuit het hotel een korte stadswandeling doen.
Dat ik dat mag meemaken vliegen naar Zuid Amerika en dan als ontmoetingspunt ; Mac Donalds haha.
Al snel was de groep compleet en liepen we met zijn allen naar de bus.
De bagage in het kofferruim en op weg naar het hotel waar we zullen verblijven voor 2 nachten.
Buenos Aires, de hoofdstad van Argentinië,
De naam betekent “Schone lucht” in het Spaans. Het is de grootste stad van het land en staat op de 15e plaats van meest bevolkte steden ter wereld. Als economisch centrum van Argentinië speelt Buenos Aires een cruciale rol in de industrie en handel. De stad biedt een rijk cultureel leven en dient als vertrekpunt voor reizen door het hele land.
De inwoners, Porteños, oftewel “mensen van de haven”, weerspiegelen de maritieme geschiedenis van de stad.
Gelegen aan de zuidoostelijke kust van Zuid-Amerika, tegenover Uruguay aan de 100 kilometer brede River Plate, beslaat Buenos Aires een oppervlakte van 203 vierkante kilometer. De stad is verdeeld in 48 wijken, of barrios. Het grootstedelijk gebied, Groot-Buenos Aires (Gran Buenos Aires), is een van de dichtstbevolkte stedelijke centra ter wereld, met meer dan 15 miljoen inwoners.
Gesticht in 1536 door een Spaanse expeditie onder leiding van Pedro de Mendoza, die op zoek was naar goud, werd Buenos Aires aanvankelijk ondergeschikt aan de Spaanse onderkoning in Peru. In 1617 werd de provincie Buenos Aires, of Río de la Plata, afgescheiden van het centrale gezag in Asunción en kreeg het een eigen gouverneur. Een bisdom werd opgericht in 1620. In 1776 werd Buenos Aires de hoofdstad van het nieuw gecreëerde onderkoninkrijk Río de la Plata.
Het stratenplan van Buenos Aires is ontworpen in een schaakbordpatroon, waardoor het gemakkelijk is om afstanden te berekenen en je weg te vinden. Blokken zijn vanuit de lucht duidelijk zichtbaar en de stad is een plezier om te voet te verkennen dankzij het vlakke terrein en de vele bezienswaardigheden. Sinds 2009 zijn er ook fietspaden aangelegd.
De bus kon niet bij het hotel stoppen dus we moesten nog een stukje lopen. Rond 9;00/9;30 uur, zijn we bij ons hotel daar sloten de paar reisgenoten die eerder aangekomen waren zich aan bij de groep en zijn we compleet. De kamers zullen aan het eind van de middag pas gereed zijn dus wordt onze bagage opgeslagen op 1 kamer.
We gaan naar de stad voor koffie en zij die willen kunnen genieten van een Argentijns ontbijtje tegen betaling uiteraard. We hebben nog geen geld maar dat gaat uit de fooienpot die straks wordt ingezameld. Rond de klok van 10 uur komt daar onze gids die met ons de stadswandeling zal doen en dan gaan we op weg. Als eerste gaan het centrum van de stad.
De wijk Montserrat
Het historische plein van de stad De Plaza de Mayo
is het oudste openbare plein in Buenos Aires en het was het toneel van veel van de belangrijkste gebeurtenissen in de geschiedenis van de stad, van de 2e stichting van de stad in 1580, via de revolutie van onafhankelijkheid, tot meer recente politieke demonstraties.
Het plein is vernoemd naar de Argentijnse revolutie, die begon op 25 mei 1810. Rond het plein staan verschillende belangrijke gebouwen: de Cabildo, de Metropolitan Cathedral, de Casa Rosada, de nationale belastingdienst (AFIP), de nationale bank en het inlichtingensecretariaat.
Het plein was niet alleen de locatie van de meirevolutie, maar ook de locatie voor de 1ste politieke bijeenkomst van Argentinië in 1890. Het is sindsdien het brandpunt gebleven voor openbare bijeenkomsten, hetzij ter ondersteuning van of om te protesteren tegen opeenvolgende regeringen, een traditie die zijn hoogtepunt bereikte met de menigten die Eva "Evita" Perón kwamen horen spreken vanaf het balkon van de Casa Rosada in de late jaren 1940.
De Madres de la Plaza de Mayo (Moeders van de Plaza de Mayo)
begonnen in 1977 op het plein bijeen te komen om informatie te eisen over hun vermiste kinderen tijdens de laatste militaire dictatuur van Argentinië.
De Metropolitan Cathedral
gelegen tegenover de Plaza de Mayo, is de belangrijkste locatie van de katholieke kerk in Argentinië. Hier hield paus Franciscus, toen nog aartsbisschop Jorge Bergoglio, de mis voordat hij in 2013 aantrad als paus in het Vaticaan. Ter ere van Bergoglio herbergt de kathedraal nu het Paus Franciscus Museum, waar enkele van zijn persoonlijke en liturgische voorwerpen te bewonderen zijn.
De geschiedenis van de kathedraal is lang en bewogen. Het gebouw is zeven keer opnieuw ontworpen en herbouwd. De huidige bouw begon in 1752 en werd pas halverwege de 19e eeuw voltooid.
De gevel van de kathedraal doet meer denken aan een Griekse tempel dan aan een katholieke kerk. De twaalf neoklassieke zuilen aan de voorkant symboliseren de twaalf apostelen van Christus en ondersteunen een driehoekig frontispie. Dit frontispie, in bas-reliëf, toont de ontmoeting tussen Jacob en zijn zoon Jozef in Egypte. Het was bedoeld als een allegorie van de eenheid van de Argentijnse natie na de burgerlijke onrust.
Achter de zuilen is de voormuur van de kathedraal versierd met religieuze symboliek. De votiefkaars met eeuwige vlam herinnert aan de bevrijder generaal José de San Martín en de onbekende soldaat tijdens de onafhankelijkheidsoorlogen.
De kathedraal heeft een indrukwekkend interieur met vijf beuken, een transept en een 41 meter hoog gewelf. Het combineert neo-Romaanse en neo-baroke architectuur. Venetiaanse mozaïeken met religieuze symbolen, zoals de passiebloem (mburucuyá), sieren de vloeren. Na de derde kapel rechts ligt het mausoleum van San Martín en de onbekende soldaat, een marmeren pantheon van Louis-Robert Carrier-Belleuse. Verderop staat het altaar van Saint Martin van Tours, de patroonheilige van Buenos Aires, en het beeld van de Maagd van Buen Ayre, de patroonheilige van zeelieden, met een karavel in haar hand.
Het belangrijkste altaarstuk, een Rococo-stuk uit 1785, toont de Heilige Drie-eenheid en is een van de weinige koloniale elementen. De Christus van Buenos Aires, het oudste beeld in de kathedraal (1671), staat in het altaarstuk van de zijarm van het transept. De Christus van de Voetballers, geschonken door Héctor Scotta en Daniel Bertoni in 1979, bevindt zich in het linkerschip naast de crypte. Kijk voor vertrek omhoog naar het Walcker-orgel uit 1871 met meer dan 3.500 pijpen.
De zwarte Madonna
Drie vissers vonden in 1717 een beeld van de Maagd Maria in de rivier Paraiba. Het beeld, later “Nossa Senhora da Conceição Aparecida” genoemd ( Onze Lieve Vrouw van de Verschenen Ontvangenis), bracht wonderen en werd een symbool van geloof en nationale identiteit in Brazilië.
In 1904 werd het standbeeld van Onze-Lieve Vrouw gekroond in opdracht van paus St. Pius X. In 1930 verklaarde paus Pius XI Onze-Lieve-Vrouw van Aparecida tot de patrones van Brazilië, en in 1930 werd ze uitgeroepen tot patroonheilige van Brazilië.
Waarom is zij zwart?
Zij werd gevonden op de bodem van een rivier met modder die haar gezicht bedekte.
Als patroonheilige van Brazilië vervult Onze Lieve Vrouw van Aparecida meerdere rollen: ze is een religieuze entiteit, een politiek symbool en een cultureel icoon.
De Casa Rosada, of Roze Huis
domineert de Plaza de Mayo en dient als zetel van de Argentijnse nationale regering en het kantoor van de president. Het heeft een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van de stad. Vanaf de balkons spraken Juan en “Evita” Perón de massa’s toe in de late jaren 1940 en begin jaren 1950.
Oorspronkelijk stond hier een fort, gesticht door de Spanjaarden in 1580 en gebruikt door de Spaanse koloniale onderkoningen. Na de onafhankelijkheid herontwikkelde de Britse architect Edward Taylor het tot een douanehuis. In 1862 koos president Bartolomé Mitre het als zetel van zijn regering.
Zijn opvolger, Domingo Faustino Sarmiento, liet het roze schilderen om politieke spanningen te verminderen door de kleuren van de tegengestelde partijen te mengen (rood voor de Federals en wit voor de Unitarians).
Een andere verklaring is dat het werd geschilderd met koeienbloed als alternatief voor verf, omdat verf afpelde in de vochtigheid.
De centrale boog, ontworpen door de Italiaanse architect Francisco Tamburini (ook verantwoordelijk voor het oorspronkelijke ontwerp van het Colón-theater), werd voltooid in 1890.
De piramide
op de Plaza de Mayo, gebouwd in 1811, herdenkt de 1ste verjaardag van de “Meirevolutie” van Argentinië, waarnaar het plein is vernoemd. Architect Prilidiano Pueyrredón herbewerkte de 19 meter hoge piramide in 1856, maar de oorspronkelijke structuur is behouden gebleven.
Bovenop de piramide staat een symbool van vrijheid, gecreëerd door de Franse beeldhouwer Joseph Dubourdieu, die ook het bas-reliëf op het frontispie van de Metropolitan Cathedral ontwierp.
Rondom de piramide zijn witte hoofddoeken of vrouwensjaals op de grond geschilderd, die de Moeders van de Plaza de Mayo vertegenwoordigen.
Deze groep moeders en grootmoeders verzamelden zich vanaf 1977 op het plein om informatie te eisen van de militaire regering over hun vermiste kinderen en kleinkinderen, die allemaal ‘verdwenen’ tijdens de Dirty War tussen 1976 en 1983.
In 2005 werd de as van Azucena Villaflor, de stichter van de Moeders van de Plaza de Mayo (vermoord door de militaire junta), begraven aan de voet van de May Pyramid.
Generaal Manuel Belgrano (1770-1820)
geboren en overleden in Montserrat, was een gerenommeerd advocaat, militair en invloedrijk politicus in de Argentijnse onafhankelijkheidsstrijd. Geïnspireerd door de Franse Revolutie, ontwikkelde hij een economisch plan met focus op landbouw en industrie. In 1810 sloot hij zich aan bij de Primera Junta, de Creoolse regering na de Meirevolutie. In 1812 ontwierp hij de nationale vlag aan de Paraná in Rosario.
Dit ruitermonument uit 1873 is een samenwerking tussen de Argentijnse beeldhouwer Manuel de Santa Coloma (paard) en de Fransman Albert Ernest Carrier-Belleuse (ruiter). Carrier-Belleuse is ook bekend van het mausoleum van generaal San Martín en was leraar en rivaal van Auguste Rodin. Het bronzen beeld op een granieten voetstuk toont Belgrano met de nationale vlag.
Het voormalige stadhuis.
Het Cabildo, of stadhuis van Buenos Aires, is een openbaar gebouw waar sinds koloniale tijden belangrijke vergaderingen van de stadsbesturen worden gehouden. Tegenwoordig herbergt het Cabildo het Nationaal Museum van het stadhuis en de Mei-revolutie. Het hoofdgedeelte van het gebouw werd gebouwd tussen 1724 en 1754.
Vanwege de Europese grandeur heet Buenos Aires ook wel ‘Parijs van het Zuiden’. Veel gebouwen, boulevards en pleinen in het centrum dateren uit begin 20ste eeuw. In de verte zien we een moderne wijk Puerto Madero daar lopen we nu heen.
Puerto Madero
is een gerenoveerd havengebied. En Puente de la Mujer is een sierlijke hangbrug die de kades met elkaar verbindt. En op die brug aangekomen, werden wij verrast door een paar dat de tango danste geweldig. Wat minder was, was dat een windvlaag hun hoed voor de klinkende munt het water in deed waaien.
In de verbouwde bakstenen gebouwen zijn chique steakhouses gevestigd die populair zijn bij toeristen en voor zakenlunchers. En dan zien we zomaar ineens een beeldje van Anne Frank staan ja dat is een rare gewaarwording haha.
De moderne wolkenkrabbers bieden plaats aan multinationals en luxe appartementen. Het ecologische wildreservaat Costanera Sur heeft verschillende meren met wandelpaden eromheen en trekt gezinnen en hardlopers. Langs de kade banjeren we rustig want het begint al goed warm te worden richting de bus om naar de volgende wijk te gaan. Zien we boven in die kraan een vogelnestje dat ook nog bezocht werd zoals je ziet.
Caminito, wat “klein pad” betekent in het Spaans
is een levendig straatmuseum met kleurrijke geschilderde huizen. Deze huizen weerspiegelen de architectuur van immigrantenwoningen (schamele huisjes van scheepsafval en golfplaten die een leuk kleurtje kregen), die dit havengebied eind 19e en begin 20e eeuw kenmerkten.
De Caminito volgt de route van een oude beek die ooit uitmondde in de Riachuelo. Later, toen de rivier opdroogde, werd het een deel van een spoorlijn. Na de sluiting van de spoorweg raakte de straat grotendeels verlaten totdat een groep bewoners in de jaren vijftig besloot het gebied nieuw leven in te blazen. De lokale kunstenaar Benito Quinquela Martín transformeerde de telenwijken tot zijn canvas en schilderde de huizen in levendige kleuren.
Tegenwoordig is Caminito een geliefde bestemming voor bezoekers van de stad. Het straatmuseum toont werken van verschillende Argentijnse kunstenaars. Restaurants bieden tango- en volksdansshows aan, terwijl straatvullingen met kunstenaars originele ambachten en schilderijen verkopen.
De huurpanden, gemaakt van hout en plaatwerk, zijn typisch voor de conventillos. Dit waren precaire, gemeenschappelijke woningen gebouwd door Genuese immigranten vanaf eind 19e eeuw.
Veel woningen staan op verhoogde funderingen vanwege de frequente overstromingen in het verleden.
Op weg naar de bus komen we dan ook nog een handarbeider tegen die naast zich een yerba mate in kalebas met een rietje (bombilla) heeft staan leuk om even vast te leggen natuurlijk.
Ik dacht dat er weer een dakloze lag maar dat bleek geen mens te zijn. Dit is een standbeeld van de Argentijnse stripfiguren Diogenes de zwervende filosoof en Linyera (de hond), gemaakt door de Argentijnse cartoonist Caloi. Het standbeeld bevindt zich in de wijk San Telmo
Dan stappen we in de bus deze heeft leuke gordijntjes haha. Eenmaal de grote brug voorbij heeft altijd wel iets, zien we de naam van de wijk langs het water de naam 'Caminito' betekent "kleine weg" of "steegje" in het Spaans en is afgeleid van een beroemde tango met dezelfde naam. Dan stappen we uit en gaan genieten in deze bijzondere wijk.
Doorkijkjes
Muurschilderingen en standbeelden waren er in overvloed een paar heb ik wel vast gelegd.
De drieluik
- Het monument De Nationale Dag van de Argentijnse Vrijwillige Brandweerlieden, 2 juni is de Nationale Dag van de Vrijwillige Brandweerlieden in Argentinië. Deze dag is vastgelegd in Wet 25435. Het eerste korps vrijwillige brandweerlieden werd opgericht in La Boca op 2 juni 1884.
- Moeder met kind
- Een buste van de Argentijnse admiraal Guillermo Brown, vaak beschouwd als de vader van de Argentijnse marine. naast hem staat een kanon met kettingen
General Josë de San Martin 1778-1950
Het bijna 8 meter hoge travertijn marmeren reliëf in de wijk La Boca is meer dan alleen een sculptuur; het vat de politieke en culturele geschiedenis van het land samen, de stempel van een lokale kunstenaar en de spanningen rondom het behoud van de herinnering in de openbare ruimte. De centrale stam, gesneden uit nationaal travertijn marmer, toont een groep buren die hulde brengen aan de held.
Vandaag de dag is het Sanmartiniaanse reliëf niet alleen een artistiek getuigenis, maar ook een symbool van de discussies over het gebruik van de openbare ruimte in de stad, tussen de herinnering aan de oorspronkelijke locatie en de symbolische kracht die het in Caminito verwierf. Het werk van beeldhouwer Roberto Juan Capurro (1903-1971) werd onthuld op 18 februari 1954.
Magneetjes in overvloed helaas hadden we hier bijna geen vrije tijd dus maar even vastgelegd op de digitale plaat wie weet maak ik zelf wel 1 van die huisjes.
La Bombonera
officieel Estadio Alberto Jacinto Armando, is een voetbalstadion in de wijk La Boca in Buenos Aires, Argentinië.
Het is het thuisstadion van Boca Juniors, een Argentijnse 1steklasser. De naam ‘La Bombonera’, wat ‘chocoladedoos’ betekent, verwijst naar de rechthoekige vorm van het stadion.
Door de beperkte ruimte voor de bouw is er een kleine tribune langs een rechte lijn van het stadion, met daarboven balkons (VIP-cabines). Diego Maradona, een legendarische voetballer, speelde voor Boca Juniors. Het stadion straalt een sfeer uit die je bijna verliefd maakt op voetbal. Voetbal dient als een veilige haven voor velen en als een middel om gemeenschap op te bouwen. Zoals een muurschildering het treffend verwoordt: ‘La Boca is als mijn moeder.’
Tickets zijn iets verderop in de wijk te koop.
De laatste foto toont de slogan “Sin potreros no hay Maradonas” (“Zonder voetbalveldjes zijn er geen Maradona’s”) naast de tekst “Boca, del barrio para el barrio” (“Boca, van de wijk, voor de wijk”). Deze boodschap benadrukt het belang van lokale voetbalveldjes (potreros) voor het koesteren van talent zoals Maradona en drukt een sterke verbondenheid met de gemeenschap uit.
Je ziet we hebben ons niet verveeld als het aan ons lag, hadden we nog wel uren rondgelopen. Nadat we een heerlijke empana hadden gegeten was er eigenlijk energie genoeg. Maar het is tijd!
Maradona en Paus Franciscus worden vereerd als nationale helden en hun afbeeldingen zijn prominent aanwezig.
We gaan weer naar de bus die ons naar het hotel brengt zien of de kamers klaar zijn. Yes we kunnen onze bagage halen en op ons kamer zetten. We hebben niet te veel tijd want over een ½ uur gaan we weer op pad. Maar zoals je ziet niets mis met de kamer.
Het is tijd om onze Euro's om te wisselen voor Argentijnse Peso's. Een aantal uit de groep gaat naar het WestUnionkantoor. Dit moest thuis al worden aangevraagd. We lazen in de app dat er best veel problemen waren bij het aanvragen en er werden zoveel privacy-gegevens gevraagd dat wij zoiets hadden we wisselen wel als we daar zijn.
Dat geld wisselen was werkelijk heel bijzonder. Je ziet die foto van dde bloemenstal als je goed kijkt, zie je dat daar een ijzeren hek is aan de zijkant. Wel daar gaan we om de beurt naar binnen en komen met een stevige geldbuidel weer naar buiten. Echt lachen er zit een oudere dame met een geldtelmachine daar gooit ze jouw Euro's in rits toets geteld en dan trekt ze elastiekje van haar bundel weer rits roest en dan ga je weer naar buiten met een stapel Argentijnse Peso's in je buidel. Echt lachen en geloof me op een gegeven moment staat er weer een hele lange rij denkelijk Argentijnen. Wie weet gaat dat ook weer rits roest in omgekeerde volgorde of ze wisselen voor Dollars net wat of de gunstigste koers is natuurlijk.
Je snapt dat als ik een bloemenstal zag en ja ook zie denk ik weer aan ons illegale wisselkantoortje. We kregen zelfs nog een visitekaartje mee.
De Dwaze Moeders
Om herkenbaar te zijn droegen ze tijdens hun stille wandelingen over het plein een stoffen luier op hun hoofd. Hoewel de vrouwen tijdens hun stille marsen soms werden verdreven, keerden ze iedere donderdagmiddag om 15.30 uur terug naar het plein rond de piramide van mei, waardoor ze ook internationaal grote bekendheid kregen en wereldwijd steuncomités werden opgericht.
Eén van de eerste beelden van de Moeders verscheen tijdens het controversiële Wereldkampioenschap Voetbal in Argentinië in 1978.
Gaandeweg kwam er ook internationaal steun voor de zogenoemde Dwaze Moeders, onder meer in Nederland, waar een aantal van hen sprak met Tweede Kamerleden.
In 1988 schreef de zanger Sting een lied voor hen: They Dance Alone. Ook ontvingen de Dwaze Moeders veel onderscheidingen, waaronder de VN-Mensenrechtenprijs in 2003.
Officieel liepen de Dwaze Moeders in 2006 hun laatste mars, nadat de toenmalige president Néstor Kirchner als eerste serieus onderzoek deed naar de verdwijningen. Wel bleven de vrouwen marcheren op het plein omwille van andere sociale kwesties en later ook vanwege onvrede over het onderzoek. Ook verkochten ze souvenirs aan toeristen.
Vorig jaar is de laatste moeder overleden. Wat je tegenwoordig ziet zijn veel demonstraties op allerlei gebied en andere sociale kwesties .
Julio Argentino Roca (1843-1914)
was president van Argentinië in twee periodes: van 1880 tot 1886 en van 1898 tot 1904. Hij was eerder minister van Oorlog tijdens het presidentschap van Nicolás Avellaneda, gedurende welke tijd hij de "Verovering van de Woestijn" in Patagonië leidde.
Het bronzen monument, het werk van de Uruguayaanse beeldhouwer José Zorrilla de San Martín, bevindt zich in de laan die de naam van Roca draagt. Het werd ingehuldigd in 1941. De basis bevat figuren die werk en natie symboliseren.
Dit is ons herkenningspunt als we vanuit het centrum naar ons hotel willen lopen.
We sluiten deze enerverend dag af met een gezellig gezamenlijk diner.
We maken gelijk kennis met het overheerlijke malse vlees het smelt werkelijk op je tong.
De toet is aan mij niet besteed heb er alleen een foto van gemaakt kan dan wel echt Argentijns zijn mij iets te zoet.
We drinken hier natuurlijk ons favoriete drankje bij.
Nu lekker slapen en morgen weer een nieuwe dag