Voor ik verder ga, even in het kort iets over Patagonië.
Patagonië, een uitgestrekt en dun bevolkt natuurgebied in het zuiden van Zuid-Amerika, strekt zich uit over Chili en Argentinië. Het staat bekend om zijn ruige landschappen met gletsjers zoals de Perito Moreno, het Andesgebergte, granieten toppen zoals de Torres del Paine, steppe en fjorden. Het is een topbestemming voor hiken en avontuur.
Met slechts 1% van de bevolking is Patagonië het dunst bevolkte gebied, terwijl het La Platabekken het dichtst bevolkt is. Patagonië strekt zich uit over duizenden kilometers, beginnend ten zuiden van de Rio Colorado-rivier in Argentinië en eindigend bij de Straat Magellaan in het uiterste zuiden van het continent.
Deze zeestraat scheidt Patagonië van Vuurland, hoewel veel bronnen dit ook tot Patagonië rekenen. Het Andesgebergte vormt de grens tussen oostelijk en westelijk Patagonië. Antarctica ligt relatief dichtbij in het zuiden van Patagonië.
Patagonië, een paradijs voor natuurliefhebbers
het staat bekend als één van de mooiste en ruigste wildernissen ter wereld. Het gebied is dunbevolkt, waardoor je uren kunt wandelen zonder iemand tegen te komen. De adembenemende gletsjers, zowel wit als zwart, zijn een hoogtepunt. Natuurparken zoals Torres del Paine en het Fitz Roy-massief bieden eindeloze mogelijkheden voor lange hikes. Dierenliefhebbers kunnen hun hart ophalen aan kolonies van tienduizenden pinguïns, luidruchtige zeeleeuwen, walvissen, enorme condors en kuddes guanaco’s (een soort lama’s).
Perito Moreno
Er is weinig indrukwekkender dan enorme stukken ijs af te zien (en te horen!) breken van gletsjer Perito Moreno. Met onvoorstelbaar geweld storten de ijsbrokken in het knalblauwe water. Wil je dat natuurgeweld van dichtbij beleven? Bind dan ijzeren crampons onder en maak een prachtige wandeling over het blauw-witte gletsjerijs.
Dieren
Voor dieren spotten is Peninsula Valdés aan de oostkust van Argentinië de beste plek. Hier leven onder andere pinguïns, walvissen, zeeleeuwen, zeeolifanten en zeevogels. Walvissen baren hier bovendien tussen juni tot december hun jongen.
El Chaltén
Wandelliefhebbers mogen dit dorpje echt niet missen. Het dorp ligt aan de voet van het Fitz Roy-massief, een berggebied vol grillige bergtoppen en bergmeren. Vanuit El Chaltén starten 5 goed aangegeven wandelroutes, onder andere naar de knalblauwe Laguna de los Tres en het gletsjermeer Laguna Torre.
Eén van de hoogtepunten van Patagonië is Torres del Paine in Chili, een schitterend natuurgebied waar je prachtige hikes kunt maken.
Het Beagle Kanaal
De omgeving van Ushuaia, gelegen in het puntje van Patagonië, is prachtig. Maak mooie wandelingen door het lege Vuurland en vaar door Beagle Kanaal. Dé plek om kolonies zeeleeuwen en bijzondere vogels te spotten. Aan de andere kant van het water ligt Antarctica, toch een bijzonder idee.
En ook
De Patagonische kust is het domein van de zeeolifant, de zeeleeuw, de zuidelijke zeehond, de gewone zeerob en pinguïns, waarvan de Magelhaen-pinguïn de meest voorkomende is. De pampa’s zijn verder een echt koeiengebied
Vogels zijn hier volop te vinden, o.a. uiteraard zeemeeuwen, maar ook koningsaalscholver, witte plevier, Magelhaenscholekster, malmokalbatros en reuzenstormvogel.
Een bijzondere verschijning is de centolla, een krabbensoort die wel 1 meter in doorsnee kan worden.
De koffer staat gepakt even ontbijten dan nog even op zoek naar iets voor de lunch straks want het schijnt op de luchthaven als er al iets tye koop is flink aan de prijs te zijn. Ach en zo doen we nog even iets aan lichaamsbeweging en wijkverkenning.
El Querandí.
Op de andere hoek van de straat tegenover ons hotel, stond dit restaurant. Eveneens gelegen in de historische wijk San Telmo dus. El Querandí is een bekende locatie voor traditionele tangoshows en dinermogelijkheden. De architectuur van het gebouw weerspiegelt de historische stijl van de omgeving. De straat is geplaveid met kinderkopjes, wat typerend is voor dit deel van de stad.
Casa Nocetti,
gebouwd in 1894, bestaat uit geprefabriceerde stukken geïmporteerd uit Frankrijk en gegoten in de werkplaatsen van Gustave Eiffel, de ingenieur van de Eiffeltoren. Het diende als tentoonstellings- en verkoopruimte voor landbouwmachines van ‘El Forjador’, herkenbaar aan de sculpturale smeder. Later huisvestte het de ijzerhandel Hirsch en is nu de discoclub Museum. Andere werken van dezelfde architect vind je in het centrum en historische centrum. We stappen een bakkerij binnen en ik zie de pasteitjes van het buffet: pastelitos de batata y membrillo (gebakken aardappel- en kweepeeropasteitjes). Het recept is best ingewikkeld, haha.
We lopen terug naar ons hotel kwestie van koffer pakken sleutel inleveren en dan met zijn allen naar het ophaalpunt van de bus en op weg naar het vliegveld.
Op weg naar het vliegveld. Dit kunstwerk, is waarschijnlijk een tram in Buenos Aires, het toont een metalen silhouet met de tekst “96 C” en “NUÑEZ”(naam van de wijk). Het is gemaakt van mozaïektegels en een metalen plaat in de vorm van een tram. De stedelijke en moderne stijl benadrukt de geschiedenis van het openbaar vervoer.
We rijden echt door het hypermoderne centrum. Dan zie ik een toren waar het naast gelegen gebouw zich in spiegelt dat zijn altijd de leuke plaatjes. De toren is de Torre Macro, het hoofdkantoor van Banco Macro.
Zie die politiepost, je zou bijna denken dat het een mobiel gebeuren is. We zijn in de omgeving van het Retiro treinstation. En dan zien we wat we vaker zien in mediterane landen De watertank op het dak deze dienen primair om waterdruk te garanderen via zwaartekracht (ook bij stroomuitval) en om water door de zon te laten opwarmen, wat energie bespaart. Ze fungeren als buffer bij onregelmatige watertoevoer en bieden een constante toevoer aan douche en kranen. De waterdruk op de bovenste verdiepingen is dan onvoldoende. We rijden ook nog langs het echte BA ja daar is wel echte armoe hoor ook geen luxe huizen. En dan komen we in de buurt van de luchthaven
Tussen de rivier en de lucht
Aan de noordelijke rivieroever van de stad, op een 500 meter lange pier die zich uitstrekt tot in de Río de la Plata, staat de Club de Pescadores omringd door lucht en water. Hoewel het de thuisbasis is van een traditionele visclub met 2.000 leden, biedt het nog veel meer attracties die een bezoek waard zijn.
Een beetje geschiedenis
Opgericht in 1903, kreeg de vissersclub in 1930 zijn huidige gebouw, het uitgegroeid tot een van de meest iconische bezienswaardigheden van de stad en werd het in 2001 uitgeroepen tot nationaal historisch monument.
Een geweldige optie voor zeevruchten
Een wandeling langs de pier is het hele jaar door een plezier, met uitzicht op mensen die zowel overdag als ’s nachts in de rivier naast de club vissen. Het is ook een uitstekend uitkijkpunt om vliegtuigen te zien opstijgen en landen op de nabijgelegen Jorge Newbery Airport. Op een heldere dag kun je zelfs de kust van Uruguay zien. Voor fijnproevers biedt het restaurant een menu met een focus op vis en zeevruchten.
Het Monument voor Jean Mermoz
gecreëerd door Alberto Lagos, eert de Franse luchtvaartpionier en zijn metgezellen. Het monument, oorspronkelijk in Buenos Aires, werd in 2015 verplaatst naar het Joseph Kessel-plein, voor de Franse ambassade symbool voor de Frans-Argentijnse banden en de Aéropostale. Ambassadeur Jean-Michel Casa prees Mermoz’ rol in de luchtvaart en de versterking van de betrekkingen tussen Frankrijk en Argentinië.
Het oog van de kunst
de eeuwige vlucht van Jean Mermoz vereeuwigd in brons. Het monument, gelegen aan de noordelijke kust, verenigt kunst, luchtvaart en historisch geheugen en symboliseert de culturele lijn tussen Argentinië en Frankrijk.
We rijden langs de landingsbaan met op de achtergrond de skyline van de stad.
De sculptuur
die we hier zien, is het Monument voor de slachtoffers van het Castilla-ongeluk in Buenos Aires, Argentinië. een creatie van de Italiaanse kunstenaar Mario Baiardi, die de scène vastlegt van een brandend vliegtuig dat uit de lucht afdaalt, waar de figuren van 2 naakte vrouwen tevoorschijn komen die de gevallen helden voorstellen. Het werk vereeuwigt de opoffering en moed van de hoofdrolspelers van een gebeurtenis die de geschiedenis van de Argentijnse luchtvaart heeft getekend.
Het is zover we staan voor de vertrekhal dus uitstappen nog 1x rondkijken en dan naar binnen.
Aerolíneas Argentinas, opgericht in 1950, is de grootste luchtvaartmaatschappij van Zuid-Amerika en
is sinds 2012 lid van SkyTeam.
De maatschappij biedt vluchten aan naar 19 internationale bestemmingen in Amerika en Europa,
en naar 39 bestemmingen in Argentinië.
De belangrijkste operationele basis bevindt zich in Buenos Aires.
De binnenlandse vluchten doen wij met deze maatschappij.
Dit behoeft geen toelichting denk ik die op 1 na laatste foto? ja dat is een zoutmeer
Trelew is een industriële stad, maar de luchthaven ontvangt dagelijkse vluchten vanuit Buenos Aeres en bedient Puerto Madryn en het wildreservaat van Peninsula Valdes. We zien trouwens niets van de stad hoor.
Aangekomen op de luchthaven van Trelew, lopen we naar de luchthaven daar halen we de bagage van de band en naar het busje net of je uit de bus of trein stapt geen douane gewoon naar buiten haha. Het was wel even wennen het eerste half uur zagen we alleen maar zand kale vlaktes Ho wacht daar een opgezette dinosaurus. We krijgen wat afleiding Karin verteld over de dieren die hier leven. En dan ineens zien we een huis en ja hoor we zien meer beweging maar niet echt veel Dan zien we water en voor we er erg in hebben staan we voor ons hotel in Puerto Madryn. En dit was niet verkeerd zoals je ziet.
En de kamers waren al klaar dus we konden onze bagage direct kwijt ook wel lekker.
Puerto Madryn
Hier kun je uitwaaien op het strand of lekker een terrasje pakken met uitzicht op zee en de vissershaven. In de haven heb je al de kans om de eerste bruine zeeleeuwen te zien. De komende 2 nachten slapen we in een hotel op het
Schiereiland in natuurreservaat Peninsula Valdés.
Vanuit het haventje Puerto Piramides kun je een boottocht maken om walvissen te spotten.
Elk jaar tussen juni en half december trekken zo'n 1600 walvissen (zuidkapers, ofwel southern right-whales) vanuit hun zuidelijke voedselgronden naar de baaien van Valdés om te paren en hun jongen te baren. Na de geboorte blijven de walvismoeders nog een aantal weken met hun jongen in ondiep water voordat ze terugkeren naar de oceaan. De walvissen laten hun brede donkere staart boven het wateroppervlak zien en als je geluk hebt springt een walvis soms zelfs helemaal uit het water. Maar helaas wij waren dan wel begin december hier maar toch net te laat dus geen walvis of boortocht.
Er staat zowaar een kerstboom in de hal van het hotel ja en een plattegrond van de omgeving. Wij lopen richting het water wanat vanuit ons kamer zagen we dat het niet ver weg was even de benen strekken. Dichter bij het water gekomen zagen we de kwallen liggen best formaat zoals je ziet. O gelijk mooi moment voor een selfie.
Temporada de Ballenas
De walvisstaartsculptuur aan de kust in Puerto Madryn. Het sculptuur herdenkt de jaarlijkse migratie van de zuidkaper.
De zuidkapers (Eubalaena australis) migreren elk jaar naar de wateren rond Puerto Madryn en het nabijgelegen Valdés-schiereiland om te paren en te kalven.
We zien een leuke strandtent zouden we weleens kunnen gaan eten vanavond En zie daar dat was de gedachte van meerderen gezellig hoor. Leuke afsluit van de dag nog even een strandwandeling en dan weer op naar de dag van morgen.
Beschermd natuurgebied Península Valdés Wereld Erfgoed
een beschermd natuurgebied dat 840.000 hectare van de Patagonische steppe beslaat - berg van vlaktes en plateaus, gelegen in het departement Biedma, dat de stad Puerto Pirámides bevat, en ligt op 10 km afstand van de stad Puerto Madryn van de zuidelijke grens.
Het schiereiland Valdes is een provinciaal reservaat, maar het is geen immaterieel park, daarom zijn er commerciële activiteiten, ontwikkeld door 56 ranches die voornamelijk zijn gewijd aan het fokken van schapen en vee met een geschiedenis van het begin van de jaren 1900.
Toerisme: Gemiddeld mogen per jaar 343.000 mensen dit gebied bezoeken.
We vertrekken op tijd rond de klok van 08:00 uur direct na het ontbijt dat goed verzorgd was.
We zijn al vrij snel in het buitengebied en rijden langs Ceramica Patagonia een industrieel gebouw waar lijkt als ik op het net kijk, marmer wordt verwerkt. Dan komen we aan bij een gebouw dat een soort van museum is. Daar krijgen we even tijd om de benen te strekken en een kopje koffie te scoren.
We lopen eerst buiten om daar valt het imposante Frankwalvisskelet gemonteerd op een stalen balk op. Het is van een exemplaar dat in mei 2001 op het strand voor het Ecocentrum strandde.
Er staat ook veel info op het net heb je interesse kijk dan op de bijgevoegde link.
Fundación Ecocentro
Ecocentrum Puerto Madryn is een centrum voor interpretatie, onderzoek, onderwijs en kust-zeekunst. Het is een gemeentelijke instantie met functionele en financiële autonomie en met een Raad van Bestuur bestaande uit vertegenwoordigers van de:
- Het ministerie van Wetenschap, Technologie en Innovatie van de natie.
- De provincie Chubut.
- De gemeente Puerto Madryn.
Het Ecocentrum is gebouwd op een klif waar het als uitkijkpunt onderdeel van lijkt te zijn. Door zijn stijl, die elementen van de Welshe architectuur herhaalt, integreert dit gebouw, ontworpen door architect James Donaldson, zonder dissonanties met de historische traditie van de regio Patagon.
Het Ecocentrum, biedt een ervaring aan zijn bezoekers om zich in de breedste zin van het woord te verhouden met de zee.
De hoofdtentoonstellingszaal biedt een rondleiding door het Patagonische kustecosysteem. Het is een Permanente tentoonstelling.
Een van de gebieden is gewijd aan de zuidelijke walvis. Het zijn 3 onderling verbonden kamers: de kaartkamer, de zintuiglijke kamer en de geluidskamer.
Aan de oevers van een koude zeerivier: tentoonstelling van het centrale schip van het Ecocentrum dat fysieke, biologische, ecologische en menselijke aspecten van de Patagonische Zee doorkruist.
Schaduwen en geruchten over walvissen: uitgebreide tentoonstelling over zuidelijke frankwalvissen. Het bestaat uit een ruimte met panelen over biologie en ecologie, een zintuiglijke sectie en een geluidsinstallatie.
We komen aan bij de toegangspoort van Area Natural Protegida Peninsula Vadés.
De weg wordt goed onderhouden zoals je ziet keurig met de hand en een schoffel worden de graspollen tussen de richels verwijderd. O ja die roofvogel kwamen we later tegen die helpt ook met het wegdek schoonhouden.
Op het steppeachtige binnenland komen bijzondere diersoorten voor zoals:
De Guanaco (Lama guanicoe)
De guanaco is een zoogdier dat behoort tot de kameelachtige familie en draagt met nederigheid de titel van het grootste landgewervelde dier van Patagonië. Vóór de komst van de blanke man, was het een een fundamentele bondgenoot voor het voortbestaan van de inheemse bevolking die Patagonië bewoonde, met vlees als voedsel en huid als schuilplaats.
Zij leven in de droge en bergachtige gebieden van Zuid-Amerika. En zijn aangepast aan extreme omstandigheden van hun leefgebied. Een groot deel van het Patagonische ecosysteem afhankelijk van hun bestaan.
De Mara (Patagonische haas, familie van cavia)
Een vreemde kruising tussen een haas, antilope en kangoeroe, is een van de grootste knaagdieren ter wereld, met een verbazingwekkend gemiddeld gewicht van 8 kg en max 16 kg Dit knaagdier is extreem snel en wendbaar wanneer hij wordt geconfronteerd met gevaar. Zijn lange en krachtige poten geven de Mara snelheden tot 70 km/u als er gevaar dreigt. Het dier is monogaam en heeft 3 a 4 nesten per jaar. voedt zich met grassen en kruiden en leeft voornamelijk aan de Chileense kant dus we hadden geluk.
De Choique (Zuid Amerikaanse struisvogel)
is een grote landvogel die je in niet-reproductieve periodes in kleine groepjes van 5 tot 30 individuen kunt zien. Zij zijn gemiddeld 1.10 meter hoog en wegen ongeveer 20kg.
Ze zijn te zien op de grindpaden richting Punta Norte tijdens het orkaseizoen, net als op andere paden op het schiereiland Valdés.
De Holenuil (Athene cunicularia) graaft holen aan veldranden of langs wegen. Is de ingang geblokkeerd, dan graaft hij een nieuw hol.
Hij broedt van oktober tot december en de kuikens komen na 28 dagen uit. Bij hitte wrijven ze hun snavels of knuffelen ze elkaar.
De uil is niet bang voor mensen en past zich gemakkelijk aan. Hij leeft in open graslanden, zoals Caleta Valdes en Punta Delgada. Mensen zoeken de uil vanwege bijgeloof, wat zijn uitsterven bedreigt en de milieubalans verstoort.
Deze uilen eten vogels, schorpioenen, insecten, kleine zoogdieren en knaagdieren die Haemorrhagic Fever of O’Higgins Disease dragen, endemisch in Argentinië.
De Holenuil is tussen de 18 en 25 cm groot enheeft een verfijnd gehoor en hoort lage geluiden om prooien te detecteren. Zijn dikke verenlaag focust geluiden op zijn oren. Roofdieren zijn fretten, wezels, katten, vossen en mensen. Zijn grote ogen hebben een voorkant, wat binoculair zicht en een goede afstandsschatting mogelijk maakt. De ogen hebben veel lichtgevoelige cellen en grote pupillen, waardoor hij voorwerpen bij weinig licht ziet.
Zo krijg je wel een aardig zicht op wat of hier allemaal leeft.
Zeeleeuwen en zeeolifantenkolonies
De kolonie ligt op 6 km van de stad aan de kust op het Valdés-schiereiland (Peninsula Valdés). Dit is een van de belangrijkste plekken ter wereld om deze dieren in het wild te zien. Punta Norte, Caleta Valdés en Punta Delgada huisvesten de enige continentale broedkolonie van zuidelijke zeeolifanten ter wereld. De kolonies zijn hier het hele jaar door te zien.
Ze gebruiken de stranden van het schiereiland om te zonnen en te rusten. Deze dieren leven in grote kolonies langs de kust, met 40-100 dieren bij elkaar. Deze enorme dieren kunnen tot 4,5 meter hoog en 4000 kg in gewicht zijn. Soms leven ze zij aan zij, soms apart. Het is leuk om te zien hoe het mannetje zijn territorium verdedigt tegen jongere mannetjes.
Zeeleeuwen en zeeolifanten verschillen in de tijd die ze op zee doorbrengen.
- Zeeleeuwen leven in het water, maar rusten altijd uit op het land.
- Zeeolifanten Mannetjes (herkenbaar aan hun “slurf”) vormen harems en vechten om territorium zij leven op zee en komen alleen twee keer per jaar een paar weken aan land om te paren, jongen te krijgen en te ruien daarna vertrekken ze weer
Oktober 2023
Zijn in Argentinië als gevolg van een uitbraak van vogelgriep meer dan 1300 jonge zeeolifanten gestorven. Het is voor het eerst dat zo'n virus massasterfte onder deze zeehondensoort veroorzaakt.
De dode dieren zijn 28 oktober aangetroffen op de stranden van het het schiereiland Valdés.
De wetlands op het schiereiland Valdés,
erkend als Werelderfgoed en natuurlijk beschermd gebied, omvatten twee kustsublocaties langs de golfen aan weerszijden van het schiereiland in Patagonië. Zij dienen als een cruciale voedselbron voor diverse ingezeten en trekvogels, waaronder de ernstig bedreigde ondersoort Calidris canutus rufa, die er regelmatig tussenstopt.
Volkstelling tussen 1994 en 2010 gaf aan dat zij een voedselbron zijn voor meer dan 20.000 vogels.
Ze vertegenwoordigen meer dan 1% van de populaties van Calidris canutus en Haematopus palliaten, en meer dan 10% van Charadrius falklandicus. Naast hun ecologische belang hebben de wetlands ook archeologische en paleontologische waarde.
Vanaf het platform hebben we schitterend zicht op de dieren gewoon genieten.
De Orca
Het zijn de grootste dolfijnen in de oceaan. Als uitzonderlijke roofdieren spelen ze een fundamentele rol in het marine ecosysteem. Het volwassen gewicht van het vrouwtje kan oplopen tot 4.000 kg en het mannetje meer dan 5.000 kg.
De zwangerschap duurt 15 tot 17 maanden. De levensverwachting van het vrouwtje tot 90 jaar en het mannetje tot 60 jaar.
In Punta Norte hebben ze een unieke jachttechniek in de wereld geperfectioneerd
Orka's zwerven opzettelijk langs de kust om baby's van zeeleeuwen te vangen. Ze bewegen zich in kleine groepjes, in stilte, alert op de beweging van hun prooi. Alleen bij hoogwater kunnen ze dichtbij hun prooien komen en zich stranden om jonge zeeleeuwen en zeeolifanten te pakken. Maart is de ideale maand om dit gedrag te observeren, wanneer de welpen van zeeleeuwen hun uitstapjes in zee beginnen. Getijden spelen een belangrijke rol in het leven van orca’s.
Helaas het is december maar we hopen stiekem toch een orca te zien.
En zie daar na heel lang turen over het water we waren natuurlijk niet de enigen maar daardoor waren er ook meerdere getrainde ogen van de gidsen die ons erop attent konden maken. Maar vastleggen was een gelukstreffer hoor. Je ziet toch iets.
Dan kunnen we nu even aandacht voor de inwendige mens want ja die magen beginnen wel te knorren hoor. Op weg naar het restaurant boven, zien we de walvisbotten/ wervels die worden tentoongesteld op de dorre, rotsachtige heuvelachtige locatie. Het was een lekker broodje. Dan nog even rondkijken.
Was weer leuke informatie. Kijk een schaap, zou dat een Merinoschaap zijn?
Die speelt een cruciale, historische rol in de Argentijnse landbouw, met name in de uitgestrekte, ruige regio Patagonië lees ik.
Er staat ook nog een paard te grazen en zie daar twee schedels van zeezoogdieren op houten borden in de droge, struikachtige omgeving.
De borden identificeren de soortnamen van de schedels in het Spaans, Engels en wetenschappelijke Latijn.
Ik zie bij de vlag een bord staanen loop er naar toe.
Vanaf deze plek, Punta Cantor
kun je de baai zien, een zee-ingang parallel aan de kust, die met een lengte van 33 km een groot deel van de oostkust van het schiereiland bedekt. Zijn naam is afgeleid van Don Antonio Valdés, de Spaanse minister van Marine, stuurde een van de eerste expedities die de baai doopten en later het schiereiland de naam gaven.
Vreemde silhouetten
De baai bestaat uit een baai (een deel van het water dat parallel aan de kust loopt) en een doorn die voornamelijk bestaat uit keien, die door sterke stromingen het landschap veranderen door vreemde silhouetten in de zee te tekenen. Op de foto's zijn deze veranderingen in verschillende jaren te zien.
De wandelpaden en uitkijkpunten ontdekken de vreemde geografie. Bij het naderen van de monding van de baai en bij eb zie je de resten van de 'Lolita'-sleet die in 1905 voor deze kusten zonk. In het steeds veranderende silhouet van de baai vallen de pinguïns en de loodsen op, die vroeger getuige waren van de haven "Valdés Creek", van waaruit de grondstoffen van het schiereiland werden verzonden. In het noorden, en niet te zien op afstand, bevinden zich de eilanden en eilandjes die in de baai afhankelijk zijn van het getij om hun contouren te tekenen. Dit getij zorgt voor de interne stroming van de baai en draagt bij aan de grote diversiteit aan soorten die deze plek bewonen.
En dan zien we wat voorbij lopen laag bij de grond haha
Het harig gordeldier (Chaetophractus villosus)
is een veelvoorkomende bewoner van de Patagonische steppe en woestijngebieden in Argentinië en Chili. Ze zijn herkenbaar aan de lange haren die tussen de pantserplaten groeien en zijn actieve gravers. Deze dieren zijn vaak te zien langs wegen of in open landschappen, zoals op het schiereiland Valdes.
Ze hebben een karakteristiek pantser met opvallende haargroei ertussen. Ze leven in de drogere, open gebieden van Patagonië. Het zijn schuwe, maar soms nieuwsgierige dieren die holen graven en zijn geen kieskeurige eters.
We rijden naar een uitzichtpunt waar of we zicht hebben op Puerto Piramides.
Even later zakken we naar beneden om daar even een kijkje te nemen.
Puerto Piramides is een klein stadje op het schiereiland Valdes, binnen het natuurreservaat en het UNESCO-werelderfgoed. Een kleine plaats aan zee, vanaf Piramides kun je kajakken in de baai en rond Golfo Nuevo en walvissen kijken om bultruggen en orka's te zien van december tot maart. Hier worden in de walvisstaart 2 personen geëerd en onder hun naam zijn diverse excursies te boeken.
Wij genoten onder het genot van een heerlijke cappuccino van het uitzicht. En het was dubbel genieten toen er een gaucho onze kant opkwam. Mooi met die zee als achtergrond haha
De vertaling van de plaques op de voet van de walvisstaart.
TITO BOTTAZZI
1952 - 2013
Groot avonturier, ondernemend enthousiaste en pionier van de onderwaterwereld en het spotten van walvissen in Patagonië.-
Ter ere van de Nationale Dag van de Zuidelijke walvis
Vandaag is je ziel vrij in deze Golf, samen met je oude dorp, degene waar je in de jaren 70 verliefd op werd en die je besloot te kiezen voor je hele leven.Zelfs als je niet meer in je lichaam bent, lijdt het geen twijfel dat je eeuwig zult leven in het hart en de geest van duizenden mensen van over de hele wereld die hier langskwamen en een moment met je hebben gedeeld.Je zult regeren met je geliefde walvissen en de natuur zal de verbluffende mens die je was eren.De afdruk die je hebt achtergelaten was enorm en niemand zal je ooit vergeten dikke schat.Mariano Van Gelderen
Je was en blijft voor altijd "The Whale King"
Rafa Benegas
De oceaanziel van Patagonië Je groeide op in de modder en het zout.
De zee jouw thuis, de zeevruchten jouw sustanto, de walvissen jouw passie. Je hebt gevaren en gevaren om nooit te stoppen.
We zullen zeggen dat we je zoeken in de lucht en de sterren, maar we vinden je altijd in de zee en de ballonnen.
We dragen je glimlach in onze ogen EN je liefde in onze harten. Moge de zee ons altijd vinden.
De winden zullen je naam fluisteren...
De dag zit er op we rijden weer terug naar ons hotel en zo zien we weer een ander stukje van Puerto Madryn.
Kijk bij het Huisnr 212 zien we weer de afvalbak op hoogte staan.
Vanavond gaan we weer op weg om een leuk restaurantje te zoeken. Dus banjeren we langs de boulevard.
We lopen langs een standbeeld van een figuur die geëerd wordt door de Argentijnse marine de tekst ik heel moeilijk te lezen.
Er staat een bronze sculptuur waar ik vooralsnog geen informatie kan vinden de tekst op de sokkel is erg slecht.
Dan zien we een bord staan bij een schroef
1880 - 28 MEI - 2024 Repatiering van het stoffelijke overschot van Generaal Sint-Martin.
Op 28 mei 1880 komen ze aan in Buenos Aires vanuit Boulogne Sur Mer, Frankrijk, Van generaal Don José de San Martín, drie decennia na zijn overlijden, waarbij hij zijn testamentaire wens in vervulling doet.
Zijn stoffelijk overschot werd overgebracht op het schip 'Vapor Villarino', het eerste transport van de Argentijnse marine in Patagonië, tijdens zijn eerste reis.
In 1899 werd het schip verrast door een hevige storm die het over de gebieden van de White Islands in Bahía Camarones gooide, waardoor het volledig in stukken werd gegooid. Deze schroef werd in mei 1976 gered door leden van de Vereniging van Duik "Broederschap van de Scrofalo" van Puerto Madryn.
De Culturele Vereniging Sanmartiniana del Chubut, het Centrum voor Historische en Sociale Studies samen met de Gemeente Puerto Madryn bedanken en brengen hulde aan degenen die de propeller en andere delen van het schip hebben gered
La Galesa Monument
Dit eert de eerste Welshe kolonisten die in 1865 op de Patagonische kust arriveerden. Het monument, onderdeel van een groter ensemble, herdenkt de honderdste verjaardag van de landing van de Mimosa en benadrukt de historische band tussen de stad en Wales, specifiek ter ere van de Welshe vrouwen en kolonisten. In de avond is het mooi verlicht.
