El Calafate,
een klein stadje aan de zuidelijke oever van Lago Argentino, is een uitvalsbasis voor excursies naar Los Glaciares Nationaal Park. De stad dankt haar naam aan de calafate, een blauwe bes die alleen in Argentinië groeit en veel in lokale producten zit. Volgens velen zorgt het eten van deze bes ervoor dat je ooit terug gaat naar Patagonië. De levendige hoofdstraat, Libertador General San Martín, biedt restaurants, reisbureaus en winkels met onder andere outdoorkleding. Het stadje voelt aan als een wintersportdorp.
Vandaag gaan we op tijd vertrekken. naar de luchthaven Bariloche San Car. Aan het water, zien we 2 houten totems staan dit zijn replica’s van Mapuche-sculpturen, werden in 2013 in Bariloche geïnstalleerd als onderdeel van het “In situ”-programma. De sculpturen, gemaakt door Bernardo Oyarzún, symboliseren een Mapuche-man en -vrouw en zijn geïnspireerd op soortgelijke figuren in Chili.
We komen aan bij de luchthaven Bariloche San Car. Inchecken en dan op weg naar Buenos Aires. Dit keer heb ik een plekje bij het raam. Het is helder weer dus mooi zicht op de vele meren het berglandschap.
Soms zien we mooie vormen op het aardoppervlak het of ik boven de Nacsalijnen vlieg in Peru haha.
We zien ook heel veel zoutmeren daarover later meer.
We komen boven BA toch wel leuk om er overheen te vliegen en delen te herkennen waar of we de eerste dag liepen.
Eenmaal in de luchthaven kregen we een iets minder leuk bericht ons vliegtuig naar Calafate had vertraging van ruim 2 uur dat is best veel inderdaad maar ja je kunt sjagrijnig worden maar daar heb je niets aan dus maak er maar het beste van.
We hebben heerlijk rondgebanjerd drankje hier drankje daar en ja natuurlijk moesten we ook nog zorgen voor die inwendige mens. Nou dat lukte ons prima in het Rockcafe. Was beregezellig lekkere muziek leuke entourage en vooral heerlijk eten en lekkere moktails haha. Vliegtuigje kijken is natuurlijk ook altijd leuk zeker als ze zo mooi gedecoreerd zijn op de staart.
En dan ja hoor het is zover we mogen weer op weg.
We zitten in het vliegtuig en dan nu op naar El Calafate het is al donker als we aankomen ja het is inmiddels 22:30 uur. Het hotel Picos del Sur, ligt op loopafstand van het centrum en we kijken uit over het Argentinomeer en de Cerro Calafate.
Even een drankje samen en dan morgen op weg naar het hoogtepunt van de reis jawel de blauwe ijsbergen, zouden ze echt zo blauw zijn als je ziet op het net?
Na het ontbijt vertrekken we met een plaatselijke gids naar de toegangspoort van Parque national Los Glaciares We krijgen uitleg over het gebied waarof we rijden. Dan maken we een korte stop om van het uitzicht te genieten en de Calafatebes te aanschouwen hij is bijna rijp. Bij het poark aangekomen stappen we uit om een kaartje te kopen Ja alle parken zijn alleen te betreden met een toegangskaart. Deze moeten we goed opbergen want hij is 2 dagen geldig.
Het nationaal park Los Glaciares
in het zuiden van Santa Cruz, beslaat 600.000 ha. Het park dankt zijn naam aan de vele gletsjers die de helft van het werelderfgoed bedekken, gevoed door het Zuid-Patagonische ijsveld. Het is een prachtig gebied, met ruwe uitstekende bergen en talloze ijsmeren. Een daarvan is Lake Argenino dat wel 160 km lang is. Aan het uiterste eind van het meer komen drie gletsjers samen, waar hun morenen zich mengen met het melkachtige, grijze ijswater. Ondertussen lanceren ze massieve iglo-ijsbergen het water in, waarbij elke plons klink als een donderslag. Het ijsveld van Los Glaciares beslaat meer dan 14.000 vierkante kilometer en heeft 47 grote gletsjers. Het park bevat een enorm zoetwaterreservoir. De gletsjers Upsala, Onelli en Perito Moreno kalven in Lake Argentino. De Perito Moreno-gletsjer blokkeert een kanaal in het meer, waardoor het waterpeil stijgt en de gletsjertong regelmatig breekt. De gletsjers voeden de enorme bergmeren Viedma en Argentino. Hiermee is het de grootste ijsmantel buiten Antarctica. Buiten de grote gletsjers in het ijsveld bevinden zich nog 200 kleinere. Het park staat sinds 1981 op UNESCO World Heritage lijst.
We krijgen een plattegrond bij de ticket en uitleg over het gebied. De Perito Moreno-gletsjer, was lange tijd een van de weinige stabiele gletsjers ter wereld. Sinds 2018-2019 vertoont ook deze duidelijke tekenen van verandering door de opwarming van de aarde. Hoewel de gletsjer nog steeds dagelijks vooruitschuift, tonen recente rapporten een versnelde verdunning en aanzienlijk massaverlies, vooral aan de noordelijke rand.
We maken een stop bij een uitzichtpunt, de vertaling; Uitzichtpunt der Zuchten. Hier alvast een klein voorproefje.
Veel tekst heeft weinig meerwaarde ik heb een aantal informatie borden op de route gefotografeerd
Deze geven eigenlijk alle info. De tekst is zowel in Spaans als in het Engels
Ik vond die laatste foto net 2 schildpadjes.
De gletsjers voeden de enorme bergmeren Viedma en Argentino. De schoonheid van het landschap is het duidelijkst waar de Perito Moreno-gletsjer het Argentijnse meer ontmoet. De langzaam bewegende gletsjer, tot 60 meter hoog, kalft regelmatig blauwachtige ijsbergen in Lake Argentino, een spektakel dat bezoekers van over de hele wereld trekt.
De Perito Moreno gletsjer hike is ook een mogelijkheid dit is wel leeftijdsgebonden
Helaas zit boven de grens maar vanaf de houten aangelegde wandelpaden ben je ook dichtbij en heb je zoals je ziet ook een grandioos mooi zicht. Wel veel trappen lopen dus houd daar rekening mee Ik heb er wel een lift gezien.
Voor de Perito Moreno gletsjer hike gelden strikte leeftijdsgrenzen, afhankelijk van de tocht.
- De Minitrekking is geschikt voor deelnemers van 10 tot 65 jaar.
- De zwaardere Big Ice-tocht is toegestaan voor personen tussen 18 en 50 jaar. Een goede fysieke conditie is vereist, en de tochten zijn niet geschikt voor mensen met beperkte mobiliteit of zwangere vrouwen
Voordeel van een groepsreis is dat er altijd wel bij zitten die de tocht wel mochten maken dus een kleine impressie ter info.
Na al die indrukken gaan we moe maar voldaan weer terug naar ons hotel.
Ja ik zie natuurlijk weer beesten in die rotsen haha.
Naar het dorp kijken wat voor leuks we tegenkomen. Nou begon al goed de kerstman in de kofferbak verwelkomt ons. En dan gaan we natuurlijk even de kerk aan de rand van het centrum gelegen in.
Parroquia Santa Teresita del Niño Jesús.
De kerk valt onder de Diócesis de Río Gallegos. Het logo symboliseert de pelgrimsroute als een gedeelde reis met een toenemende dynamiek, gericht op het kruis als universeel symbool van hoop.
De figuren vertegenwoordigen de mensheid van de vier kardinale punten van de aarde. Ze omhelzen elkaar om solidariteit tussen de volkeren te tonen, waarbij de eerste het kruis vasthoudt.
Het kruis van Christus staat voor onwrikbare hoop, vooral in moeilijke tijden. Het verandert in een zeil en vervolgens in een anker, dat zich staande houdt tegen de golven, een symbool van hoop. De bewegende golven symboliseren dat het leven niet altijd over kalm water gaat.
De "Plazoleta" (pleintje), is vernoemd naar Francisco Pascasio Moreno, een invloedrijke Argentijnse ontdekkingsreiziger en wetenschapper. Op het plein staat ook het borstbeeld van Don Bosco een Italiaanse katholieke priester en opvoeder.
Het Museo del Juguete
En iets verder zien we die rode vintage auto weer staan die we vanuit de bus zagen bij binnenkomst. Hier vind je, een verzameling speelgoed, reclames, filmposters, vintage weetjes, foto's, winkelartikelen, boeken en oude schoolbenodigdheden. De collectie van het museum heeft meer dan 15.000 stukken te zien en omvat honderden jaren geschiedenis, van 1870 tot 1970.
Paseo de Artesanos
Dit is een soort lokale ambachtelijke markt waar een grote verscheidenheid aan lokale producten en voorwerpen te vinden zijn. Je vindt er gebeeldhouwde houten souvenirs, schilderijen, leer, aardewerk, steen, zilverwerk en textiel, en nog veel meer. De winkeltjes waren open maar de kraampjes helaas nog niet.
Wel een mooie mozaïekmuurschildering langs de trap gemaakt door Alejandra Martin. Het werk is getiteld "FAR El Calafate". En aan het einde van de straat met de kraampjes was een regenboogtrap.
Op 1 van de daken zit een setje geelhalsibissen (Theristicus caudatus) gezellig te keuvelen.
Het National historisch park
Ligt aan de overzijde van de weg. Je vindt er diverse gedenkplaten zoals de plaat ter ere van Jens Fitz Roy Madsen. De plaquette toont een afbeelding van het Fitz Roy-gebergte. Aan het hek is een waterpunt bevestigd met daarnaast in stripvorm hoe het punt te gebruiken dit om het gebruik van plastic afval te verminderen.
Ja en dan moet de middag toch worden afgesloten met ons favoriete drankje gezellig buiten aan de bar. Je ziet het goed de kerstman is hier ook neergestreken na zijn omzwervingen door het dorp.
We besluiten vanavond lekker op ons kamer te eten even relax haha morgen weer een drukke dag.
We hebben goed geslapen die foto van de kamer, is van gister wel leuk zo'n ongeorganiseerd zooitje haha. Vandaag gaan we een boottocht maken naar o.a de Upsala gletsjer.
We vertrekken vanuit de haven van Punta Bandera, 47 km van de stad El Calafate.
Bij aankomst gaan we via de instapterminal aan boord voor onze gletsjerervaring.
Eenmaal aan boord, we varen langs de noordelijke arm van Lake Argentino, op weg naar het Upsala-kanaal.
Vervolgens varen we naar het Spegazzini-kanaal, dat een uniek uitzicht biedt op ongelooflijke gletsjers
Op de kaart zie je de vaarroute eenmaal van de kant komen we al vrij snel in open water en ja dan is het genieten.
Er is wat gerommel op het voordek even kijken ben weer opgewarmd dus lukt wel weer even het is niet warm maar dat snap je denk wel. Ik zie 3 mannen met een haak en touw in de weer. Kijk buiten boord en zie daar een ijsschots liggen en zie deze gaan ze binnen halen dat is leuk om te zien. Als hij eenmaal goed verankerd is moeten we allen weg en dan wordt het blok aan boord getrokken Natuurlijk moeten we een deel ervan even vasthouden haha. Je ziet dat hier geen blauwe gloed op het ijs ligt eerder groen.
De Spegazzini-gletsjer is met zijn 135 meter de hoogste gletsjerwand die je in de regio kunt zien hij ligt dieper in het Los Glaciares National Park en rijst op als een ijsfort boven het turquoise water van het Lago Argentino. Het is rustiger dan bij de Perito Moreno. Terwijl het bij Perito Moreno draait om boardwalks en uitzichtpunten, is de enige manier om de Argentijnse gletsjer Spegazzini van dichtbij te zien een cruise op het Lago Argentino.
Nog even genieten van al dat natuurschoon en dan is het tijd om aan te leggen voor een eventuele snack of gewoon nog een mooi uitzicht. De bemanning ruimt op zo ook de drone die zijn hebben gebruikt tijdens de tocht.
Een toegankelijke infrastructuur, zorgt ervoor zorgt dat er geen beperkingen bestaan. Er zijn toegangshellingen, een drijvend dok voor het uitstappen op de Spegazzini-basis de paden en uitkijkpunten zijn ook 100% toegankelijk. Via de loopbruggen van de Spegazzini-gletsjer en de Agostini Lookout, genieten we van een prachtig uitzicht op de hoogste gletsjer in Los Glaciares National Park.
Francisco Pascasio Moreno,
een Argentijnse ontdekkingsreiziger (1852-1919), leefde een leven vol prestaties die hij al van jongs af aan koesterde. Zijn diepe liefde voor de natuur en zijn geboorteland, gecombineerd met zijn fascinatie voor de werken van gerenommeerde reizigers, voedden zijn persoonlijke ambities. Deze omvatten het oprichten van een museum, het uitvoeren van onderzoek naar Patagonië en de Andes, en het bemiddelen bij het vinden van een vreedzame oplossing voor grensconflicten tussen de Republiek Chili en de Republiek Argentinië. Zijn onverzadigbare verlangen naar ontdekking en verkenning leidde hem uiteindelijk naar Patagonië, de regio die het middelpunt van zijn leven zou worden.
Dan zien we allemaal informatie borden staan ik heb een beknopte hierbij gevoegd Je kunt ook de volledige tekst lezen hij is in het Spaans en Engels.
Francisco Moreno
een burgerlijke held, hield van de natuur en verdedigde de nationale soevereiniteit. Hij schonk land voor het eerste nationale park en gaf zijn kinderen geen land, maar een bescheiden plek.
Carlo Luigi Spegazzini
een Italiaans-Argentijnse botanicus en mycologist, beschreef meer dan 2900 nieuwe plant- en paddenstoelensoorten. Na zijn studie in Italië emigreerde hij naar Zuid-Amerika en nam deel aan meer dan 20 expedities in de regio.
Zuid-Patagonisch ijs,
is een van de grootste ijsgebieden ter wereld, krimpt. Bescherming wordt geboden door nationale parken in Argentinië en Chili.
Het Nationaal Park Los Glaciares
Opgericht in 1937, beschermt het Zuid-Patagonische ijsveld, bossen, steppes en bergen.
Alberto María De Agostini
geboren in Piemonte, Italië, werd missionaris in Zuid-Amerika. Hij beklom de Heuvel van Mayo vanuit een basiskamp aan de Brazo Spegazzini en maakte de eerste beklimmingen en kaarten van Patagonië.
Het Lago Argentino
Het meest zuidelijke grote meer van Argentijns Patagonië, gelegen op 175 meter boven zeeniveau, heeft een oppervlakte van bijna 1500 km² en een gemiddelde diepte van 150 meter. Gletsjers in de Cordillera voeden het meer met ijspanen.
Francisco Pascasio Moreno (1852-1919) gaf met onderstaande woorden op 15-02-1877 de naam aan het meer
"... in de immense eenzaamheid, de natuur die je maakte, gaf je geen naam:
de menselijke wil zal je vanaf vandaag Lago Argentino noemen!
Moge mijn doop u gunstig zijn..."
Het Bestuur van de Nationale Parken
(APN), beheert nationale parken en beschermde gebieden in Argentinië. Argentinië heeft meer dan 40 beschermde gebieden verspreid over de uitgestrekte geografie.
Ontstaan ijsbergen
Aardverschuivingen van gletsjers creëren ijskuiten van verschillende groottes. Slechts 10% van een ijskuit steekt boven water uit, omdat gletsjerijs 10% lichter is dan water. Soms breken grote stukken af van het onderwatergedeelte van een gletsjer, waardoor grote ijsschotsen ontstaan.
Glaciar Morito Moreno
De GPM is een evenwichtige gletsjer die soms een natuurlijke ijsdijk vormt die het water van de Brazo Rico/Sur blokkeert. Het niveau van de Brazo Rico/Sur stijgt totdat het ijs drijft, loskomt van de rots en het water filtert. Eenmaal gebroken, is het proces onomkeerbaar. Door aanhoudende afscheidingen vergroot de tunnel, neemt de waterstroom toe en stort de boog uiteindelijk in. Het waterniveau is dan gelijk aan beide kanten en een kanaal verbindt het meer aan beide zijden.
• De ijsdijk vormt zich en breekt met onregelmatige tussenpozen.
• El Brazo Rico/Sur is meerdere keren gestegen, met een maximale groei van ongeveer 26 m boven het normale niveau, wat een zichtbare erosielijn aan de kust achterlaat.
De Spegazzini-gletsjer
vernoemd naar pater Alberto de Agostini in 1930, toont een spectaculair eindgedeelte van de sinus, met een wit gordijn van sneeuwstormen boven het meer. Het dichte bos bij het ijs duidt op minimale terugtrekking, in tegenstelling tot de algemene trend. De gletsjer heeft een hoog front dat uitsteekt in het 150 meter diepe Lago Argentino.
Antonio de Viedma ontdekte het meer en de gletsjer in 1782. Met een oppervlakte van 977 km² is het de grootste gletsjer van Argentinië en de op één na grootste van Zuid-Amerika. Vergeleken met andere grote gletsjers is de terugtrekking veel kleiner. Onderscheidende kenmerken zijn de nunatak, ooit verward met een vulkanische kegel, en drie banden vulkanische as, overblijfselen van belangrijke uitbarstingen.
Uppsala-gletsjer
werd in1901 ontdekt door H. Pritchard hij noemde hem het ‘gletsjer van de Reuzen’. Geoloog PD Quensel doopte hem later naar de Zweedse stad. De gletsjer staat bekend om zijn snelle terugval en afslanking. In 1986 besloeg hij 896 km², inclusief rotspartijen, en in 2009 nog maar 849 km², een verlies van ongeveer 50 km² in iets meer dan 20 jaar. In 2014 was de oppervlakte verder gekrompen tot 750 km². Het is de derde grootste gletsjer van het HPS en Zuid-Amerika.
We gaan naar Spegazzini Base recht voor de gletsjer.
Het moderne Spegazzini Refuge, heeft alles wat je nodig hebt tijdens je reis
enook hier echt unieke en oogverblindende panoramische uitzichten.
Wel bijzonder het personeel van het restaurant gaat ook met ons mee terug naar het vaste land.
Dit eiland heeft geen huizen. We zagen dat slechts 1 persoon op zijn brommer terug reed naar het restaurant.
De dag is voorbij we hebben weer veel indrukken om te verwerken.
We rijden naar El Chaltén de toegangspoort tot het Parque Los Glasiares daar doen we circa 4 uur over. Eerst even naar een tankstation. Tank leeg? Nee hoor maar je weet nooit wanneer er weer een station is die brandstof heeft. Met regelmaat zijn de stations open maar pompen leeg dus zorg je dat je voldoende voorraad hebt voor het geval dat.....😂
"La Leona Rest Area and Countryside Hotel
“Historical and Cultural Heritage in de provincie Santa Cruz” ligt op 110 kilometer van El Calafate, aan National Route 40, aan de rivier de La Leona en vlakbij Lake Viedma, halverwege El Calafate en El Chaltén. Al meer dan 110 jaar speelt het een rol in de legendarische geschiedenis van Patagonië. Het is uitgeroepen tot historisch en cultureel erfgoed en gerenoveerd voor toeristen, maar de oorspronkelijke sfeer is behouden.
Tegenwoordig kun je er lunchen, dineren, koffie drinken met cake, wandelen, vissen of gewoon genieten van het landschap. De Jensens, Deense immigranten, bouwden het in 1894. Hier werd Francisco P. Moreno 17 jaar eerder aangevallen door een poema, waarna de rivier La Leona werd genoemd.
In 1905 verbleven er drie buitenlanders bijna een maand. Later herkende meneer Jensen hen op foto’s als Butch Cassidy, de Sundance Kid en Ethel Place. Na een bankoverval in Río Gallegos stopten ze hier tijdens hun vlucht naar Chili.
De Uruguayaanse bandiet Asensio Brunel viel dit gebied aan. Bareback rijdend, gekleed in cougarbont en levend van rauwe merrietong, werden zijn invallen legendarisch. Deze kluizenaar, een mix van Robin Hood en Billy The Kid, stierf uiteindelijk in een schietpartij met lokale kolonisten, waardig aan de beste westerns.
In 1910 kochten de Petersens, samen met Alfred Brodersen uit Duitsland, de locatie. Ze voegden twee kamers toe aan het bestaande hotel, allemaal gebouwd met adobe-stenen, en bouwden een pulpería (gaucho’s bar) en een algemene winkel, nu de pub en het koffiehuis in La Leona.
Later werden Jul en Feliza Christensen de eigenaren en verkochten de site aan de familie Saldia-Westerlund. Als enige recreatiegebied voor lokale plattelandsarbeiders leidde het overmatig alcoholgebruik tot veel gevechten, vaak opgelost met criollo-duels, die meestal eindigden met de dood van een of meer tegenstanders.
In 1922, tijdens een staking van Patagonische estancia-arbeiders, werd La Leona een detentiekamp. Veel stakers, voornamelijk Europese en Chileense, werden zonder proces geëxecuteerd aan de rivieroever.
Vader Alberto María D´Agostini, een in Italië geboren Salesiaanse priester, bezocht La Leona vaak. Hij combineerde zijn roeping met zijn passie voor bergbeklimmen en avontuur. Naast missen, bruiloften, doopfeesten en zendingswerk, vond hij tijd voor epische beklimmingen en expedities naar de meest ontoegankelijke gebieden in de zuidelijke bergen.
Klimmers gebruikten La Leona als uitvalsbasis voor beklimmingen van Torre, Fitz Roy, Saint-Exupery en de continentale ijsvelden. De Frans-Argentijnse expeditie van Lionel Terrey, Guido Magnone, luitenant Francisco Ibáñez, Louis Depasse en Jacques Poincenot (die tijdens de expeditie omkwam) bereikte op 2 februari 1952 als eersten de top van Mount Fitz Roy. Casimiro Ferrari, een Italiaan die Patagonië zijn thuis noemde, veroverde op 13 januari 1974 als eerste Mount Torre. Hij vestigde zich in estancia Punta del Lago, vlakbij La Leona. De rustplaats ligt strategisch tussen El Calafate en El Chaltén en biedt bezoekers een pauze met lekkere koffie en eigen gebakken cake. We hebben ervan genoten was erg lekker.
Nu nog de laatste kilometers.
Route 40
De ruggengraat van Argentinië, zij heeft een lengte van 194 kilometer en verbindt belangrijke bestemmingen in het hele land. Het doorkruist ;
14 nationale parken, 26 provinciale reservaten en parken, 41 grensovergangen, 11 van de 24 provincies van de Gentijnen en 5 UNESCO-werelderfgoedlocaties.
De route slingert door 13 skigebieden, over 18 dragende rivieren en 236 bruggen, en biedt toegang tot 23 lares en meer dan 200 steden en dorpen.
Parallel aan de majestueuze Cordillera de los Andes is Route 40 de langste route van Argentinië en een van de langste ter wereld.
In de provincie Santa Cruz, vlakbij El Chaltén (Nationale Trekkinghoofdstad), worden reizigers getrakteerd op de imposante Monte Fitz Roy, de mythische Cerro Torre en de gigantische Viedma-gletsjer naast het meer. De route slingert door enkele van de mooiste regio’s van Argentinië, synoniem met avontuurlijk toerisme.
In het zuiden van Patagonië kunnen bezoekers 90 miljoen jaar oude bossen verkennen, zich vergapen aan meer dan 9000 jaar oude pictograften en zich verbazen over de majestueuze meren, gletsjers en grote grotten met hun onbeschrijfelijke schoonheid en levendige kleuren.
Route 40 is doordrenkt van magie, waarbij de dichtheid van bezienswaardigheden varieert afhankelijk van het type weg en de abrupte klimaatveranderingen tussen de verbonden regio’s.
De uitgestrektheid ervan wordt benadrukt door de honderden kilometers die je kunt afleggen zonder een voertuig of persoon tegen te komen.
Parador La Leona en de oude La Estela, ongetwijfeld enkele van de mooiste toeristische bestemmingen ter wereld, dragen bij aan de legendarische status van Route 40. We zijn trots om er deel van uit te maken en hopen dat degenen die de route bewandelen dezelfde vreugde en voldoening ervaren, terwijl ze zorgvuldig omgaan met het milieu en de natuurlijke schoonheid ervan behouden.